Archive for اکتبر 2010

سپاه: در انفجار پادگان خرم آباد ۱۸ تن کشته شدند

2010/10/14

یکی از فرماندهان سپاه پاسداران استان لرستان، در غرب ایران گفته است که در انفجار روز گذشته در یکی از پادگان های سپاه، ۱۸ نفر کشته و ۱۴ نفر مجروح شده اند.

سرتیپ یدالله بوعلی، جانشین فرمانده سپاه حضرت ابوالفضل استان لرستان، روز چهارشنبه ۲۱ مهر ماه (۱۳ اکتبر) با اعلام این خبر گفت که این آمار تقریبا نهایی است.

به گفته آقای بوعلی، ساعت ۱۱ صبح روز گذشته، ۲۰ مهر ماه به علت آتش سوزی و سرایت آتش به محل نگهداری مهمات، انفجاری در «پادگان امام علی لرستان» رخ داده است که در اثر این انفجار تعدادی از کارکنان این پادگان که از مراکز آموزشی سپاه پاسداران بوده است، کشته و مجروح شده اند.

رضا رحیمی نسب، نماینده خرم آباد در مجلس ایران درباره علت وقوع این حادثه به خبرگزاری رسمی ایران، ایرنا گفت: «گیاهان خشک و علف های هرز اطراف این پادگان دچار آتش سوزی شده بوده که با وزش باد، آتش به انبار مهمات سرایت کرده و سبب انفجار در این پادگان شده است.»

روز گذشته و چند ساعت پس از وقوع این انفجار، روابط عمومی سپاه پاسداران ایران با انتشار بیانیه ای، خبر این حادثه را منتشر کرده بود، اما آماری از کشته شدگان و مجروحان این حادثه منتشر نشده بود.

به گزارش خبرگزاری مهر، در پی کشته شدن تعدادی از اعضای سپاه پاسداران استان لرستان، دو روز چهارشنبه و پنجشنبه در این استان عزای عمومی اعلام شده است.

Advertisements

Kursk submarine – Wikipedia

2010/10/10

K-141 Kursk was an Oscar-II class nuclear cruise missile submarine of the Russian Navy, lost with all hands when it sank in the Barents Sea on August 12, 2000. Kursk, full name Атомная подводная лодка, which translated, means the nuclear powered submarine «Курск» [АПЛ «Курск»] in Russian, was a Project 949A Антей (Antey, Antaeus but was also known by its NATO reporting name of Oscar II). It was named after the Russian city Kursk, around which the largest tank battle in military history, the Battle of Kursk, took place in 1943. One of the first vessels completed after the fall of the Soviet Union, it was commissioned into the Russian Navy’s Northern Fleet.

Background

Work on building the Kursk began in 1990 at Severodvinsk, near Arkhangelsk. Launched in 1994, it was commissioned in December of that year. It was the penultimate of the large Oscar-II class submarines to be designed and approved in the Soviet era. At 154m long and four stories high it was the largest attack submarine ever built. The outer hull, made of high-nickel, high-chrome content stainless steel 8.5 mm thick, had exceptionally good resistance to corrosion and a weak magnetic signature which helped prevent detection by Magnetic Anomaly Detection (MAD) systems. There was a two-metre gap to the 50.8 mm thick steel inner hull.

The Kursk was part of Russia’s Northern Fleet, which had suffered funding cutbacks throughout the 1990s. Many of its submarines were anchored and rusting in Andreyeva Bay, 100 km from Murmansk.[1] Little work to maintain all but the most essential front-line equipment, including search and rescue equipment, had occurred. Northern Fleet sailors had gone unpaid in the mid-1990s. The end of the decade saw something of a renaissance for the fleet; in 1999, the Kursk carried out a successful reconnaissance mission in the Mediterranean, tracking the US Navy’s Sixth Fleet during the Kosovo War. August 2000’s training exercise was to have been the largest summer drill — nine years after the Soviet Union’s collapse — involving four attack submarines, the fleet’s flagship Pyotr Velikiy («Peter the Great») and a flotilla of smaller ships

Wreck of Russian submarine K-141 Kursk in a dock

.

The explosion

On the morning of 12 August 2000, as part of a naval exercise, Kursk was to fire two dummy torpedoes at a Kirov-class battlecruiser, Pyotr Velikiy, the flagship of the Northern Fleet. At 11:29 local time (07:29:50 UTC),[1] high test peroxide (HTP), a form of highly concentrated hydrogen peroxide used as propellant for the torpedo, seeped through rust in the torpedo casing. The HTP reacted with copper and brass in the tube from which the torpedo was to be fired, causing a chain reaction leading to a chemical explosion. A similar incident was responsible for the loss of HMS Sidon in 1955.

The watertight door separating the torpedo room from the rest of the submarine was left open prior to firing. This was apparently common practice, due to the amount of compressed air released into the torpedo room when a torpedo was launched. The open door allowed the blast to rip back through the first two of nine compartments on the huge submarine, probably killing the seven men in the first compartment, and at least injuring or disorienting the thirty-six men in the second compartment.

After the first explosion, due to the fact the air conditioning duct was quite light, the blast wave traveled to more compartments, including the command post, filling them with smoke and flames. Additionally, an emergency buoy, designed to release from a submarine automatically when emergency conditions such as rapidly changing pressure or fire are detected and intended to help rescuers locate the stricken vessel, did not deploy. The previous summer, in a Mediterranean mission, fears of the buoy accidentally deploying, and thereby revealing the submarine’s position to the U.S. fleet, had led to the buoy being disabled.

Two minutes and fifteen seconds after the initial eruption, a much larger explosion ripped through the submarine. Seismic data from stations across Northern Europe show that the explosion occurred at the same depth as the sea bed, suggesting that the submarine had collided with the sea floor which, combined with rising temperatures due to the initial explosion, had caused other torpedoes to explode. The second explosion was equivalent to 2-3 tons of TNT, or about a half-dozen torpedo warheads and measured 4.2 on the Richter scale.

The second explosion ripped a 2-square-metre (22 sq ft) hole in the hull of the craft, which was designed to withstand depths of 1,000 metres (3,300 ft). The explosion also ripped open the third and fourth compartments. Water poured into these compartments at 90,000 litres (3,200 cu ft) per second – killing all those in the compartments, including five officers from 7th SSGN Division Headquarters. The fifth compartment contained the ship’s nuclear reactors, encased in a further 13 centimetres (5.1 in) of steel. The bulkheads of the fifth compartment withstood the explosion allowing the two nuclear reactors, which were resiliently mounted to absorb shock in excess of 50g, to automatically shut down preventing nuclear meltdown or contamination.

Later forensic examination of two of the recovered reactor control room casualties showed they had sustained shocks of just over 50g during the explosions. This shock would have temporarily disoriented the reactor control operators, and possibly the other sailors.

Twenty-three men working in the sixth through ninth compartments survived the two blasts. They gathered in the ninth compartment, which contained the secondary escape tunnel (the primary tunnel was in the destroyed second compartment). Captain-lieutenant Dmitri Kolesnikov (one of three officers of that rank surviving) appears to have taken charge, writing down the names of those who were in the ninth compartment. The air pressure in the compartment following the second explosion was still normal surface pressure. Thus it would be possible from a physiological point of view to use the escape hatch to leave the submarine one man at a time, swimming up through 100 metres (330 ft) of Arctic water in a survival suit, to await help floating at the surface. It is not known if the escape hatch was workable from the inside; opinions still differ about how badly the hatch was damaged. However it is likely that the men rejected using the perilous escape hatch even if it was operable. They may have preferred instead to take their chances waiting for a rescue vessel to clamp itself onto the escape hatch.

It is not known with certainty how long the remaining men survived in the compartment. As the nuclear reactors had automatically shut down, emergency power soon ran out, plunging the crew into complete blackness and falling temperatures. Kolesnikov wrote two further messages, much less tidily than before. In the last, he wrote:

«It’s dark here to write, but I’ll try by feel. It seems like there are no chances, 10-20%. Let’s hope that at least someone will read this. Here’s the list of personnel from the other sections, who are now in the ninth and will attempt to get out. Regards to everybody, no need to be desperate. Kolesnikov.»

There has been much debate over how long the sailors might have survived. Some, particularly on the Russian side, say that they would have died very quickly. Water is known to leak into a stationary Oscar-II craft through the propeller shafts, and at 100 metres (330 ft) depth it would have been impossible to plug these. Others point out that the many superoxide chemical cartridges, used to absorb carbon dioxide and chemically release oxygen to enable survival, were found used when the craft was recovered, suggesting that they had survived for several days. Ironically, the cartridges appear to have been the cause of death; a sailor appears to have accidentally brought a cartridge in contact with oily sea water, causing a chemical reaction and a flash fire. The official investigation into the disaster showed that some men appeared to have survived the fire by plunging under the water (the fire marks on the walls indicate the water was at waist level in the lower area at this time). However the fire rapidly used up the remaining oxygen in the air, causing death by asphyxiation

Rescue attempts

Initially the other ships in the exercise, all of which had detected an explosion, did not report it. Each only knew about its own part in the exercise, and ostensibly assumed that the explosion was that of a depth charge, and part of the exercise. It was not until the evening that commanders stated that they became concerned that they had heard nothing from Kursk. Later in the evening, and after repeated attempts to contact Kursk had failed, a search and rescue operation was launched. The rescue ship Rudnitsky carrying two submersible rescue vessels, AS-32 and the Priz (AS-34) reached the disaster area at around 8:40 AM the following morning.

Priz reached Kursk’s ninth compartment the day after the accident, but failed to dock with it. Bad weather prevented further attempts on Tuesday and Wednesday. A further attempt on Thursday again made contact but failed to create a vacuum seal required to dock.

The United States offered the use of one of its two Deep Submergence Rescue Vehicles, as did the British government, but all offers were refused by the Russian government. Four days after the accident on 16 August 2000, the Russian government accepted the British and Norwegian governments› assistance and a rescue ship was dispatched from Norway on 17 August and reached the site on 19 August. British and Norwegian deep-sea divers reached the ninth compartment escape hatch on Sunday, 20 August. They were able to determine that the compartment was flooded, and all hope of finding survivors was lost

Size and mass comparison of Kursk (top) and Toledo (bottom). Toledo is less than half of the Kursk's displacement.

.

Russian government response

The first fax sent from the Russian Navy to the various Press offices said the submarine had «minor technical difficulties». The government downplayed the incident and then claimed bad weather was making it impossible to rescue the people on board.

On 18 August Nadezhda Tylik, mother of Kursk submariner Lt. Sergei Tylik, produced an intense emotional outburst in the middle of an in-progress news briefing about Kursk’s fate. After attempts to quiet her failed, a nurse injected her with a sedative by force from the back, and she was removed from the room, incapacitated. The event, caught on film, caused further criticism of the government’s response to both the disaster, and how the government handled public criticism of said response.

For President Vladimir Putin, the Kursk crisis was not merely a human tragedy, it was a personal PR catastrophe. Twenty-four hours after the submarine’s disappearance, as Russian naval officials made bleak calculations about the chances of the 118 men on board, Putin was filmed enjoying himself, shirtsleeves rolled up, hosting a barbecue at his holiday villa on the Black Sea.

Amelia Gentleman,

At first, Russian naval sources expressed suspicion that Kursk had been struck by an American submarine.[5] In its 2002 review of two books on this topic, «Kursk, Russia’s Lost Pride» and «A Time to Die: The Kursk Disaster» The Guardian says: «The hopelessly flawed rescue attempt, hampered by badly designed and decrepit equipment, illustrated the fatal decline of Russia’s military power. The navy’s callous approach to the families of the missing men was reminiscent of an earlier Soviet insensitivity to individual misery. The lies and incompetent cover-up attempts launched by both the navy and the government were resurrected from a pre-Glasnost era. The wildly contradictory conspiracy theories about what caused the catastrophe said more about a naval high command in turmoil, fumbling for a scapegoat, than about the accident itself.»

After Kursk sank, the exercise was canceled and two American Los Angeles-class submarines — USS Memphis (SSN-691) and USS Toledo (SSN-769) — put in at European ports. These two vessels, plus the Royal Navy submarine HMS Splendid, were monitoring the activities of the war games.[6]

French filmmaker Jean-Michel Carré, in Kursk: a Submarine in Troubled Waters,[7][8][9] which aired on 7 January 2005 on French TV channel France 2, alleged that Kursk sank because of a sequence of events triggered by a collision with the US submarine USS Toledo. According to Carré, Kursk was performing tests with Shkval torpedoes and the tests were being observed by two US submarines on duty in the region, USS Toledo and USS Memphis.

Salvage

Most of the submarine’s hull, except the bow, was raised from the ocean floor by the Dutch salvage companies Smit International and Mammoet in late 2001 and towed back to the Russian Navy’s Roslyakovo Shipyard.[1] The bodies of its dead crew were removed from the wreck and buried in Russia – three of them were unidentifiable because they were so badly burned. Russian President Vladimir Putin signed a decree awarding the Order of Courage to all the crew and title Hero of the Russian Federation to the submarine’s captain, Gennady Lyachin

.

متن پیاده شده یکشنبه 11 مهر ماه 1389

2010/10/06

یکشنبه ۱۱ مهر ۱۳۸۹ و ۳ اکتبر ۲۰۱۰

امروز در مورد ۸ موضوع صحبت خواهیم کرد:

نکته اول اینکه دیروز با عرضه ی ارز ارزان قیمت( دلار ۱۰۸۵ تومان) از طرف بانک مرکزی ایران و در بانک کارگشایی، بانک ملی‌ و بانک‌های دیگر کشور صف های بسیار طولانی در پشت بانکها تشکیل شده بود. طبیعی‌ است که وقتی‌ بانکها ارز ارزان بفروشند، مردم نیز آن را می خرند و در بازار آزاد می فروشند. قیمت ارز هم از ۱۱۰۰ تومن پایین‌تر نیامد، مضافا بر اینکه به گزارش ایلنا کسی‌ هم ارز نمی فروخته است. به این ترتیب جنگ بین بانک مرکزی و ذخایر ارزیش و نقدینگی موجود در بازار دیده می شود و مشخص نیست که سرنوشت این مساله به کجا خواهد رسید. آیا آنها می دانند که ذخایر ارزی چقدر توانایی‌ دارد تا بتواند به بازار سرازیر شود یا نه؟ و اینکه دلال های ارز در ایران و صرافها و کسانی‌ که پشت این قضیه هستند، چگونه به صحنه نگاه می کنند؟ فکر می‌کنم این مسئله در چند روز آینده باز هم تلاطم‌های بیشتری را در بازار ارز ایجاد خواهد کرد. آنچه که مسلم است این است که بحران عمیق اقتصادی کشور عمیق تر از آنی‌ است که با تزریق ابتدایی و چند حرکت، قابل درمان باشد. در واقع مشکل اصلی حجم بزرگ نقدینگی، کاهش ذخایر ارزی کشور، کاهش درآمدها، تحریم بین‌المللی و کاهش تولید ناخالص ملی‌ است که دیر یا زود تعادل قیمت مصنوعی ریال را به هم خواهد زد. همینطور خبرها ی رسیده حاکی‌ از این بود که در دبی و کشور امارات متحده و سوریه که ریال ایران را به راحتی‌ قبول می کردند، مغازه دارها و حتی صرافها از خرید پول ایران امتناع کرده اند و عدم معامله در بین این کشورها با ایران هم در جریان است.

موضوع دوم اینکه حنا مخملباف، فیلمساز جوان ایرانی‌، در فستیوال فیلم مستند قرقیزستان جایزه ی بهترین کارگردانی برای فیلم روزهای سبز را دریافت کرد و این جایزه را طی نطقی به محمد نوری زاد( کارگردان ایرانی‌ که در زندان به سر می برد) تقدیم کرد. محمد نوری زاد با اینکه در گذشته از رهبری پشتیبانی‌ می کرد، اما بعد از جنایتهای اخیر انتقاد و ایستادگی کرده و نامه‌های گویایی را به رهبری نوشته است که به همین دلیل بارها به زندان رفته و بیرون آمده است که هم اکنون در زندان به سر می برد.

نکته سوم به راستی‌ جایزه ی پرت و پلا گفتن را باید به آقا ی حیدر مصلحی(وزیر اطلاعات) داد. به این خاطر که ایشان اعلام کرده که اقدامات مخرب استکبار در فضا ی مجازی توسط سربازان گمنام امام زمان به سرعت کشف و راهکارها ی مبارزه با آن به اجرا گذاشته می شود. اشاره ی آقا ی مصلحی( که شاید بتوان گفت پرحرفترین وزیر اطلاعات در ایران و مسئول اطلاعاتی در تمام دنیا بوده است) به ویروسی‌ است که در تمام محافل فنی‌ دنیا در موردش اظهار نظر می کنند و مسئولین فنی‌ کشور نیز بیان کرده اند که حل این مشکل بسیار دشوار است، اما ایشان اظهار نظر می‌کند که سربازان گمنام امام زمان این مشکل را کشف و حل خواهند کرد.

نکته چهارم اینکه آقا ی داود قاسم زاده( زندانی کرد) برای‌ رسیدگی به وضعیتش دست به اعتصاب غذا زده است. اینگونه گفته می شود که در تصادفی که ایشان دستگیر شده است دچار قطع نخاع هم شده و علی‌ رغم این مشکل و به دلیل بلاتکلیفی هنوز در زندان به سر می برد و در اعتراض به این وضعیت و بلاتکلیفی دست به اعتصاب غذا زده است. همینطور دو زندانی دیگر کرد اکبر اکبرپور و بهروز آقاخانی سه ماه است که در انفرادی نگاه داشته شده اند تا زخمها ی ناشی‌ از شکنجه ی آنها قبل از آزادی بهبود پیدا کند.

موضوع پنجم مربوط  به گروه «یو تو»می شود. این گروه که قبلا هم آهنگ معروف خود را( که برای یکشنبه ی خونین ایرلند خوانده بودند) با جنبش سبز ایران همراه کرده بودند و از جنبش پشتیبانی کرده بودند، مجددا در کنسرتی که در اسپانیا(۲۶ سپتامبر) داشتند عکس‌ها ی جنبش را نمایش داده اند و رنگ سبز را به کار بردند و بار دیگر از جنبش سبز حمایت کرده اند. همینطور آقا ی راجر واترز( که آن آهنگ معروف را با پینک فلوید خوانده بود) که در حال برگزاری آخرین کنسرتش قبل از بازنشستگی است، بعد از کانادا به شهر واشنگتن رسیده و او‌ هم عکس‌هایی‌ از شهدا ی جنبش، از جمله ندا، را نشان داده است و به این ترتیب پشتیبانی‌ خود را از جنبش سبز مردمی ایران نشان داده است. همبستگی هنرمندان ‌ روشنفکر دنیا با جنبش سبز مردم ایران کماکان ادامه دارد.

موضوع ششم مربوط به سفر آقا ی بشار اسد به تهران است که ۳ نکته را به دنبال داشته است. یک نکته اینکه رئیس جمهوری سوریه میخواسته که آقا ی احمدی نژاد را برای سفر نکردن به لبنان قانع کند یا اینکه حتی اگر قصد سفر دارد، کارهای جنجالی و تحریک آمیز علیه اسرائیل انجام ندهد. نکته ی دوم اینکه ایشان میخواسته که ایران را قانع کند تا در مساله صلح فلسطینی ها و اسرائیلی ها خرابکاری نکند و کوشش سوریه  را که در صدد نزدیک کردن فتح و حماس به یکدیگر است را به هم نزند. مورد سوم اینکه به ایران فشار بیاورد تا بتوانند مشکل عراق را حل کنند و راه حل سیاسی برای آن پیدا کنند. مشخص نیست که تاثیر حرفهای بشار اسد تا چه حدی بوده، اما بهرحال در ایران به ایشان جایزه ی جمهوری اسلامی هم اهدا کرده اند. به هر صورت حرفهای سفیر جدید ایران در عراق( به گفته ی سایت ایران دیپلماسی) پرت و پلاهایی است که پیشاپیش به تبریک به آقای نوری المالکی پرداخته است و این در حالی‌ است که کماکان این موضوع در عراق محل بحث و چانه زنی‌ گروه‌های سیاسی است.

نکته هفتم اینکه فرمانده سپاه پاسداران تهران(آقا ی همدانی) طی مصاحبه‌ای که با خبر آنلاین داشته است، باز هم تاکید کرده است که سپاه از اول هم سیاسی بوده و در سیاست دخالت داشته است. حرفهای ایشان با بخش دیگری از فرماندهان سپاه و حتی بخشی از حرفهای خود ایشان در جاهای دیگر، در تناقض است. به نظر می‌رسد که این فرماندهان از یک طرف به دنبال توجیه کارهایی هستند که  انجام داده اند و از طرف دیگر وقتی‌ می بینند که صحبتشان بازتاب خوبی ندارد، حرفهای دیگری می زنند و تغییر موضع می دهند.

نکته آخر باز هم پاسخ به سوالی‌ است که برایمان فرستاده شده است.این سوال مربوط به سخنان آقای احمدی مقدم( فرمانده نیروی انتظامی‌) است که در واقع ترس حکومت را از واکنش های مردم به بحران اقتصادی را نشان می دهد. این دوست ما که سوال داشتند،یادآوری و اشاره کرده بودند به صحبتهای آقای مصلحی( وزیر اطلاعات) که قبلا هم همین ترس از شورش مردم برای نان و گرسنگی را اعلام کرده بود. سوال این دوستمان این بود که چه کارهایی را می‌توان در این راستا انجام داد؟ و راهکارهایی را نیز خودشان ارائه کرده بودند. ایشان بیشتر به مساله ی بنزین تکیه کرده بودند. در اینجا باید توضیحی را به این سوال اضافه کنم و آن اینکه وزیر دارایی( البته خیلی‌ با احتیاط) هم گفته  که محتمل است از اول آبان ماه بنزین با نرخ لیتری ۴۰۰ تومان ارائه شود. من در پاسخ به این دوستمان و تکمیل خبر برای ایشان، می گویم که مساله بنزین یکی‌ از آن چیزهایی است که تمام مردم با آن درگیر هستند و بستر بسیار خوبی است تا مقاومت مدنی و اعتراض مسالمت آمیزی شکل بگیرد و برای جلوگیری از گرانی انرژی، می‌توان از بنزین شروع کرد و با بودن ماشینها در اقصا نقاط شهر و با روشهایی که در بسیاری از کشورهأی دنیا هم انجام شده، مانند کم کردن سرعت، ایجاد ترافیک، رفتن به نقاط مختلف، بوق زدن و امثالهم می‌توان اولین قدمها را برای اعتراض مدنی برداشت که هیچ کاری هم از دست امثال فرمانده نیروی انتظامی‌ هم برنمی آید، جز همین پرت و پلاها و تهدیدهایی که می کنند. در این خصوص باز هم صحبت خواهیم کرد، چون خیلی‌ از سوالات هم حول همین حرفها می چرخد.

اندکی‌ صبر سحر نزدیک است

تا فردا شاد، پیروز، موفق و سرافراز باشید

به امید  پیروزی ایران و ایرانی‌

نامه ای از اوین

2010/10/06
دیروز از آن روزهای نحس بود. ضیا تبعید شد به زندان ایذه. ایذه زندان ندارد! احتمالا می برندش زندان کارون اهواز. صبح داشتم صبحانه می خوردم که […] آمد و خبر داد که ضیا دارد وسایلش را جمع می کند که برود. […] 4 بار گفت: «ضیا داره می ره ایذه.» تا من متوجه ماجرا شدم. با این که گوشم می شنید اما مغزم نمی خواست باور کند. تنها کسی که می خندید، خود ضیا بود. اما خنده اش خنده حقیقی نبود.
خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است
چشمانش خشم و غم را فریاد می زد. علی ملیحی زار زار می گریست. عبدالله مومنی سرش را پایین انداخته بود و آرام گریه می کرد. ضیا مسخره بازی در می آورد و شوخی می کرد، اما فضا بسیار سنگین و غمگین بود. ضیا را بغل کردم و بوسیدم. آخرین گفت و گویم با ضیا دوشنبه پس از ملاقات در مورد بیانیه دانشجوهای 350 به مناسبت بازگشایی دانشگاه ها بود.
وقتی از پله ها بالا می رفت، برایش دست زدیم. ضیا رفت و شاید تا چند روز دیگر مجید هم برود پیشش. ضیا که رفت، به هواخوری رفتم. اعصابم بدجوری خورد بود و دلم گرفته بود. کنار مجید نشستم و ناگهان بغضم ترکید. ضیا 10 و مجید 6 سال زندان در تبعید ایذه دارند. اگر مجید برود…
عبدالله و علی ملیحی هنگام آمار غروب هم در هواخوری گریه می کردند. مجید پس از رفتن ضیا دچار سرگیجه شدید شد. حالش خیلی بد بود و آخر هم کارش به بهداری کشید.
هر چه فکر می کنم، یادم نمی آید مشابه چنین احکام ناعادلانه ای را برای دانشجوهای این سرزمین. دانشجوهایی که تنها اعتراض شان این بود که «چرا نمی گذارید تحصیل کنیم؟»
جمعه 2 مهر 89- بند 350 زندان اوین

متن پیاده شده روز شنبه 10 مهر 1389

2010/10/06

شنبه ده مهر ماه89 دوم اکتبر2010 میلادی

امروز درباره هشت موضوع صحبت می کنیم.

موضوع اول  اینکه در اصفهان آقای دکتر یزدی ،هاشم صباغیان،غفار فرزدی ،آقای احد رضایی، عباس مصلحی وآقای ور پایی از ازای نهضت آزادی ایران و مسئولین این سازمان سیاسی دستگیر شدند جالب است که اتهام آن ها بر گزاری نماز جمعه غیر قانونی است جالب است ظاهراً نماز  جمعه هم قانون و غیر قانون دارد و این اعضای نهضت آزادی ایران و مبارزین با سابقه که برای شرکت در ختم دختر یکی‌ از اعضای نهضت آزادی به اصفهان رفته بودند در هنگام دستگیری و هجوم نیرو‌های امنیتی با ضرب و شتم و توهین هم مواجه شدند به هر حال خیلی‌‌ها نگران حال آنها هستند به خصوص با توجه به سنّ آقای دکتر یزدی و صباغیان و بیماری که آقای دکتر یزدی دارد.

نکتهٔ دوم مراسم سال تحصیلی‌ جدید که قرار بود امروز در دانشگاه تهران برگزار شود با حضور آقای احمدی نژاد به دلیل نا معلومی به تعویق افتاده  کماکان آقای احمدی نژاد میترسد از اینکه پایش را داخل دانشگاه‌های کشور بگذارد برای اینکه  از واکنش دانشجو‌ها بیمناک هستند.دانشجویان دانشگاه آزاد هم که اعتراض دارند به تبعید بچه هاشون احکام سنگینی‌ که یا تعلیق به خصوص بچه‌های دانشگاه آزاد تهران مرکز در صدد انجام اکسیون‌های اعتراضی هستند برای دفاع از دانشجویانی که مورد ظلم و ستم کمیتهٔ انضباطی قرار گرفته اند.

نکتهٔ سوم چهار نفر از اعضای هیأت مدیرهٔ سندیکای  کارگران نی‌ شکر هفت تپه به نام آقای جلیل احمدی قربان علی‌ پور فریدون نیکوفرد محمد حیدری مهر اخراج شدند و این خبر که از سوی کارگران منتشر شده باز تابی‌ داشته که احتمال آکسیون را از طرف کارگران این شرکت بالا میبرد.

نکتهٔ چهارم آقای خامنه ای که قرار بود بعد از ماه رمضان به قم برود و این سفر را مدتی‌ به تعویق انداختند سر انجام معلوم شد که قطعا به قم نخواهد رفت چرا که با اقبال سرد مراجع مواجه شدند و ایشان امکان اینکه مراجع را مجبور کنند از آقای خامنه‌ای استقبال کنند را نداشتند و هیچ کدام زیر بار نرفتند به جز آن چند مرجعی که کار دستی‌ خود حکومتند.

نکتهٔ پنجم این که رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس صحبت از این کرده که  اجرای هدفمندی یارانه‌ ها تا ماه آبان به تاخیر افتاده البته ایشان صحبت از بنزین لیتری ۴۰۰ تومان کرده در حالی‌ که مقامات وزارت نفت صحبت از بنزین ۶۷۰ تومان کردند به هر صورت حذف یارانه ها‌ به خصوص در زمینهٔ انرژی امثال بنزین گاز مصرفی یا برق تبعات بزرگی خواهد داشت که میتواند  اعتراضات بزرگی‌ را به دنبال داشته باشد  .آقای احمدی مقدم هم در نماز جمعه دیروز شروع به صحبت کرده که نگرانی‌های خودش را از حرکت‌های اعتراضی بر مبنای اقتصادی علم کرده البته ایشان صحبت از خارجی توطئه و غیره کرده و نه اینکه گرسنگی میتواند مبنای اعتراض باشد .

نکتهٔ ششم آقای کاساچف رئیس کمیسیون امور بین‌الملل روسیه دوما در صحبتی گفت که ایران با حاکمان فعلی‌ که دارد شریک خوبی‌ برای روسیه نیست و نمی‌شود در صحنه بین‌المللی روی ایران حساب کرد او‌ گفت شاید ما بیش از یک میلیارد دلار هم ضرر کرده باشیم از قطع رابطه با ایران  ولی‌ اگر سیستم موشکی اس ۳۰۰ را به ایران میفروختیم ضرر‌های بیشتری را به لحاظ سیاسی باید تحمل میکردیم.

نکته هفتم این که داستان ویروس اینترنتی استاکس نت موضوع گزارش شب گذشته تلویزیون پی بی اس  آمریکا بود که مفسر این برنامه از این ویروس به عنوان بمب هوشمند سایبری یاد کرده است . ایران از شرکت های غربی هم تقاضا کمک کرده اما شرکتی حاضر به همکاری نشده است. برخی شرکت های غربی گمانه زنی کرده اند که انفجار ها و آتش سوزی مجتمع های پتروشیمی ایران احتمال دارد در ارتباط با این ویروس بوده باشد و این بحث هم مطرح شده که به دلیل صدمه ای که به سانتریفوژهای ایران خورده مسئله تولید بمب تا سال 2014 در ایران به تعویق افتاده است و از آنجایی که ایران اطلاعات شفافی درباره این ویورس به دنیا نمی دهد و نمی گوید چه بلایی به سراش آمده است حدس و گمان زیاد است اما بسیاری نگران تبعات فنی این ویروس هستند.

نکته هشتم این که آقای رامین مهمانپرست سخنگوی وزارت امور خارجه مطرح شده است که تقاضای مهاجرت به کشور کانادا را کرده البته نفس مهاجرت چیزی بدی نیست اما جالب است همین آقای سخنگو طعنه به بچه های سفارت خانه های سبز داشت که این ها به دلایل غیر سیاسی این کار را کرده اند و حالا خودش در صف مهاجرت به کانادا قرار دارد.

نکته نهم این که گزارشی منتشر شده که ایران بیش از 200 هزار زندانی دارد که سه و نیم برابر استاندارد سرانه زندانی در دنیا است و با رشد بیست درصدی در سال تبدیل به زندان بزرگی شده است . قبلا هم رییس سازمان زندان  ها ابزار نگرانی کرده بود که ممکن است فاجعه هی بزرگ انسانی در راه باشد.

اما نکته آخر سوال یکی از بچه ها در باره نقش هنر و موسیقی و به خصوص نقش مسخره کردن و طنز در جنبش های بی خشونت. من قبلا هم توضیح داده ام که معمولا گروه های خاصی در میان فعالین به وجود می آید برای دست انداختن کودتاچی ها و سرکوبگران که با خلق نماد ها و نشانه هایی تاثیر زیادی در جنبش های بی خشونت داردو این دوست ما درباره آقای جنتی نوشته بود و مریضی که آن نجات پیدا کرد . من مواقفم که این تاثیر زیادی دارد و به دلیل جذاب بود سریع در میان مردم پخش می شود. نکته ای هم که این دوستمان گفته بود این بود که آقای جنتی گفته که بیگ بنگ ممکن است برای شما یک تئوری باشد اما برای من یک خاطره است.

اندکی صبر سحر نزدیک است.

تا فردا شاد پیروز موفق و سرافراز باشید

به امید پیروزی ایران و ایرانی V